Cd van de week : Beirut – The Flying Club Cup

Korte feiten

Label = Ba Da Bing!, 4AD
Speelduur = 38′35
Producer = Griffin Rodriguez
Links = Myspace / Beirutband.com

Songs :

1. A Call to Arms
2. Nantes
3. A Sunday Smile
4. Guyamas Sonora
5. La Banlieu
6. Cliquot
7. The Penalty
8. Forks and Knives (La Fête)
9. In the Mausoleum
10. Un Dernier Verre (Pour La Route)
11. Cherbourg
12. St. Apollonia
13. The Flying Club Cup

Recensie

Na zijn schitterende debuutalbum ‘Gulag Orkestar’, waarmee de twintigjarige Zach Condon de hele wereld verbaasde, was het bang afwachten naar zijn tweede album. Was het wel mogelijk dat dit pareltje overtroffen kon worden ? Kort en bondig : ja ! Het tweede album van Beirut, ‘The Flying Club Cup’, is een tweede meesterwerk op rij.

De oorzaak van zijn succes ligt bij het volstrekt unieke geluid dat hij in zijn liedjes neerzet : gitaren zijn uit den boze, de muziek wordt volledig gemaakt met instrumenten als accordeon, melodica, klarinet en blazers. Maar weinig artiesten kunnen dit de dag van vandaag nog presteren en alleen al daarom verdient hij eindeloos veel respect.

In alle liedjes van ‘The Flying Club Cup’ heerst op de één of andere manier een melancholisch gevoel. De muziek straalt een diepe vorm van die melancholie uit, wat ook geldt voor de lyrics, het artwork en de kleine tekstjes in het boekje van de cd. Werkelijk alles doet ons verlangen naar een lang vervlogen tijd. Beirut is dus een goed doordacht en vooral vernieuwend concept. Het is duidelijk dat het anno 2008 niet alleen rond zware beats moet draaien.

Zach heeft zich voor ‘The Flying Club Cup’naar eigen zeggen laten inspireren door de muziek en cultuur van Frankrijk en vooral door Jacques Brel, wat duidelijk in de liedjes te horen is. ‘Nantes’, een liedje dat langzaam maar zeker wereldwijd een grote hit wordt, zet meteen de toon voor de verdere cd. Als je van deze song geen fan bent, zullen ook de andere liedjes je niet liggen.

Persoonlijk vind ik dit een topalbum ! Goed, het is iets compleet anders dan wat wij tieners gewend zijn en je moet open staan voor dit genre muziek, maar mij heeft Condon voor de volle 100% overtuigd. Naast ‘Nantes’ zijn ‘A Sunday smile’ en het sublieme ‘Un dernier verre’ mijn favoriete liedjes. Enkele dagen nadat ik zijn cd kocht, werd bekend dat de jongeman op het podium van Rock Werchter zal mogen staan. En OF dat ik daar blij mee ben !

Beeldmateriaal

 

Rock Werchter ‘08

Even een persoonlijke blog om mijn blijdschap te uiten over het feit dat er ein-de-lijk namen bekend zijn voor de volgende editie van Rock Werchter ! Klik hier om ze te bekijken.

Bij deze : * hurraaaj * & “op naar de volgende lading namen” & “iemand €180 op overschot ?”

Verder gaat mijn leven zijn gewone gangetje en zoals altijd neemt school het meeste van mijn vrije tijd in. Daarom ook dat ik een itsy bitsy teeny wenny-beetje achter sta met recenseren, máár morgen kan ik jullie alvast de recensie over ‘The Flying Club Cup’ van Beirut beloven ! Verder deze week staat nog ‘It’s time for a love revelution’ van Lenny Kravitz en feel good film ‘The Holiday’ op het programma Spannend, spannend !

Tenslotte : vergeet ook zeker en vast geen bezoekje te brengen aan mijn medejournalisten, te vinden op de “They’re worth it”-pagina !

Peace out

Film van de week : ‘The Brothers Grimm’

Korte feiten

Regisseur = Terry Gilliam
Genre = Mengeling van actie, thriller, komedie en fantasie
Duur = 1 uur 58 minuten
Cast = Heath Ledger en Matt Damon (meer doet er niet toe, toch ?)

Recensie

Terry Gilliam, de regisseur van deze film, kennen we natuurlijk allemaal als animator van de hilarische Monty Pythons. Nadat ‘The man who killed Don Quichot’ een grote flop werd – door onophoudende problemen geraakte de film nooit af – was de man zowat de wanhoop nabij, tót … hij de kans kreeg om ‘ The Brothers Grimm’ te verfilmen.

Duitsland, eind 18e eeuw. De gebroeders Jacob en William Grimm trekken van dorpje tot dorpje om er de bevolking van zogenaamde geesten, heksen, monsters en nog meer gespuis te bevrijden. In feite zijn ze niet meer dan een stelletje oplichters die met hun knap uitgewerkte trucjes iedereen bedriegen. Daar komt echter een einde aan wanneer ze worden gearresteerd door Delatombe, de afgezant van Napoleon himself. Eerst wordt even gevreesd voor het leven van de twee broers – op boerenbedrog staat immers de doodstraf, weet je wel – maar ze kunnen clementatie krijgen als ze een opdracht tot een positief einde kunnen brengen. In het dorpje Marbaden zijn de laatste tijd al maar liefst 9 jonge meisjes verdwenen, “opgeslokt door het betoverde bos”. Delatombe vermoedt dat er nog een een bende aan de gang is en het is aan Jacob en William om hen te betrappen. De gebroeders denken dit klusje snel te kunnen klaren, maar eens aangekomen in Marbaden worden ze geconfronteerd met échte tovenarij en ze staan dan ook met hun mond vol tanden. Wandelende bomen, moeder Pad die de weg moet wijzen, een weerwolf en daarbovenop nog eens een eeuwenoude slapende heks die op jeugdige schoonheid uit is : Jack en Will zullen hun handen vol hebben met het redden van de verdwenen meisjes !

Over de decors en de kleding valt geen kwaad woord te zeggen. Het dorpje Marbaden, de hoge toren van de slapende heks, het betoverde bos, … : stuk voor stuk pareltjes van decors die tot in het kleinste detail verzorgd zijn. De film is van het begin tot het einde sprookjesachtig en een ware lust voor het oog. Dit alleen al maakt ‘The Brothers Grimm’ het de moeite waard om naar te kijken !

Een tweede leuk aspect aan de film zijn de verschillende sprookjes van de Gebroeders Grimm die erin verwerkt zitten. Roodkapje is besjes aan het plukken in het bos, Hans en Grietje zijn op zoek naar de verdwenen kindjes en laten een spoor van broodkruimels achter, Rapunzel zit al eeuwenlang hoog in haar toren, The Gingerbread Man komt even piepen en nog zóveel meer !

Het enige minpuntje aan deze film is de structuur ervan. Het wordt al snel een rommeltje en hoofdacteurs Matt Damon en Heath Ledger lijken een beetje te ‘verdwijnen’ in het ingewikkelde verhaal. Pas na een tweede keer kijken heb je alles door.

Maargoed, al bij al is deze film het waard om een vrije zaterdagavond te besteden en geef nou toe : een film waar wijlen Heath Ledger in heeft meegespeeld moet je vanaf nu sowieso gezien hebben !

Beeldmateriaal

Cd van de week : ‘Milow – Coming Of Age’

Korte feiten

Label = Homerun/Munich
Speelduur = 44′58
Producer = Jo Francken
Links = Myspace / Milow.be

Songs :

1. Canada
2. The ride
3. Coming of age
4. Stephanie
5. The priest
6. House by the creek
7. Out of my hands
8. Dreamers and renegades
9. Herald of Free Enterprise
10. Darkness ahead and behind
11. Launching ships

Recensie

Hoewel Jonathan Vandenbroeck met zijn debuutcd ‘The bigger picture’ een groot succes heeft gescoord, met als neusje van de zalm monsterhit ‘You don’t know’, heeft hij het bij zijn tweede album over een hele andere boeg gegooid. In ‘Coming of age’ draaien alle liedjes rond (waargebeurde) verhalen die in tegenstelling tot de eerste cd níet over hemzelf gaan. Onvermijdelijk nemen die verhalen het uiteindelijk over van de muziek, maar dat maakt het album niet minder goed, in tegendeel : Milow heeft bewezen dat hij daadwerkelijk de volwassen toer opgaat !

Jonathan heeft zich duidelijk laten inspireren door de actualiteit en de recente geschiedenis (wat het voor mij als journaliste extra interessant maakt). In ‘Stephanie’ bv. zingt hij over het gelijknamige 18-jarige meisje dat in 2004 door haar stieffamilie vermoord werd. Die gebeurtenis ligt hem bovendien zelf nauw aan het hart : zijn eigen stiefzusje was bevriend met haar. Het liedje ‘Herald of Free Enterprise’ gaat over het schip dat in 1987 voor onze Belgische kust zonk. Ook de andere songs hebben iets ‘meer’ te vertellen, er zit telkens een boodschap achter. Het zeven minuten durende ‘The Priest’ is ook een echt pareltje. In principe draait het hele album rond volwassen worden en de moeilijkheden en tegelijkertijd ook mooie momenten die dat proces met zich meebrengt.

‘The ride’, ‘Coming of age’ en het erg pakkende ‘Out of my hands’ zijn mijn persoonlijke favorieten, al is er (buiten ‘Dreamers and renegades’) geen enkel liedje op dit album af te keuren ! Ik hecht bij songs nl. veel belang aan de songtekst, als die geen inhoud heeft is een liedje voor mij niet geslaagd. Na het beluisteren van het album weet ik het wel zeker : Milow is een zeer sterke songwriter !

And besides, if one shot of happy
Comes with only two shots of sad
Then coming of age is not so bad

Beeldmateriaal

Buiten ‘Dreamers and renegades‘, het enige liedje wat ik persoonlijk niet graag hoor en daarom ook niet op mijn blog ga zetten (yeah, mooi voordeel van admin te zijn), heeft Milow nog geen muziekvideo’s van dit album uitgebracht. Daarom plaats ik hier even zijn doorbraakhit ‘You don’t know’, live gespeeld op Rock Werchter 2007. Ik was er ook bij en één ding kan ik je verzekeren : kippenvelmomentje !

Film van de week : ‘Death Sentence’

Korte feiten

Regisseur = James Wan
Genre = Actie
Duur = 1 uur 50 minuten
Cast = Kevin Bacon, Kelly Preston, Nelson Goodman, Garrett Hedlund
Officiële website = http://www.deathsentencemovie.com

Recensie

Horror en wraakfilms zijn dé kenmerkende woorden wanneer je het hebt over cinema uit de jaren ‘70. De vijfdelige filmreeks ‘Death wish’, met Charles Bronson in de hoofdrol, is een perfect voorbeeld dat je kan plaatsen bij dat laatste genre. In 2007 vond een ware heropleving plaats : na ‘The Brave One’ met Jodie Foster in de hoofdrol kwam enkele weken later ‘Death sentence’ uit.

In deze laatste film speelt Kevin Bacon de keurige verzekeringsagent Nick Hume, een man die gelukkig getrouwd is met Helen (Kelly Preston) en samen met hun twee zonen Brendan en Lucas het perfecte gezinnetje vormen. Wanneer Nick en de oudste zoon Brendan na een honkbalwedstrijd aan een tankstation stoppen, slaat het noodlot echter toe : een bende overvallers stormt het station binnen en vlak voor de ogen van zijn vader wordt Brendan afgeslacht door het jonge bendelid Joe, die als initiatie een onschuldige omstander moet doden. De familie is gebroken en wil niets liever dan de moordenaar levenslang achter slot en tralies zien. Wanneer Nick vlak voor de rechtszaak te horen krijgt dat de dader er echter met enkele jaren cel vanaf zal komen voelt hij de woede in zich opborrelen en zorgt hij ervoor dat de knul vrijgelaten wordt. Hij besluit namelijk om het recht in eigen handen te nemen, zoekt Joe op en steekt hem neer. Voor Nick is gerechtigheid nu geschied, maar dat is buiten de gangsters gerekend : Nick doodde niet alleen één van hun leden, Joe was bovendien het jongere broertje van Billy, de leider van de bende. Hiermee is er een ware oorlog ontketend, waarbij vrezen voor zijn eigen leven de laatste zorg is die Nick aan zijn hoofd heeft : de bende heeft het nu namelijk op zijn vrouw en jongste zoon gemunt ..

Vele recensenten hebben kritiek op de tweezijdigheid die constant in de film aanwezig is. Aan de ene kant zien we immers de ruige en moordlustige kant van Nick die zijn gezin wil wraken en daarom lustig met wapens in het rond zwaait, zijn hoofd kaal scheert en naarmate de film vordert zelf perfect in een bende zou thuishoren. Anderzijds is er in de film dan weer constant dramatiek aanwezig, die ook eens nog een sterk aangewakkerd wordt door vaak gebruikte emotionele muziek.

Persoonlijk vind ik dit net een perfecte combinatie. Eerst en vooral maakt het de film veel menselijker, iets wat in de meeste actiefilms totaal vergeten wordt. Bovendien zorgt de softe kant van het verhaal ervoor dat de schok die de kijkers beleven van de geweldadige gebeurtenissen achteraf, veel groter is.

De film zit trouwens boordevol puike acteurs. Vooral hoofdpersonage Kevin Bacon zet een sterke en vooral overtuigende prestatie neer. Een jongeman waar we ook ongetwijfeld nog veel van zullen horen is Garrett Hedlund, die de rol van bendeleider Billy op zich genomen heeft ! De verschijning van John Goodman als ruige wapenhandelaar liet vele kijkers in de zaal even gniffelen, de man zal volgens mij voor eeuwig en altijd de stempel ‘Fred Flintstone’ moeten meedragen, maar ook hij misstond zeker en vast niet in het plaatje. Aisha Tyler heeft me als detective echter niet kunnen overtuigen. Ik vond haar in verscheidene series een goede actrice, maar in dit geval paste ze helemaal niet in het eerder vernoemde ‘zachte’ karakter van de film. Detectives hebben ook nog gevoelens, Aisha !

De film heeft een veel grotere impact op mij gehad dan ik in eerste instantie had verwacht (ik ben normaal gezien niet zo voor actiefilms), door de gezinsfilmpjes heb je nl. het gevoel alsof je de familie meteen ‘kent’. Toen ik zag hoe zoon Brendan vermoord werd schrok ik dan ook best erg, terwijl we de dag van vandaag nochtans genoeg geconfronteerd worden met moorden op tv. Hoewel het helemaal niet gerechtvaardigd was van de vader om de moordenaar van zijn zoon zélf te vermoorden, geen enkel moment heb ik niet ‘achter hem gestaan’. De filmmakers hebben natuurlijk duidelijk gemaakt, naarmate de film vorderde, dat wraak helemaal niets oplost. Maar ik ging zó op in de gevoelens van de man (en zo te horen was ik niet de enige, het hele publiek zat op het puntje van hun stoel) en uiteindelijk zat ik vanuit mijn zeteltje mee te vechten en te hopen dat de bendeleden zo snel mogelijk opgeruimd werden. Na de film ben ik 5 minuutjes helemaal van mijn melk geweest en laat het me zo zeggen : nog niet veel bioscoopbezoekjes hebben dat al kunnen veroorzaken.

In mijn ogen : een aanrader van formaat !

Beeldmateriaal