Film van de week : ‘Death Sentence’

Korte feiten

Regisseur = James Wan
Genre = Actie
Duur = 1 uur 50 minuten
Cast = Kevin Bacon, Kelly Preston, Nelson Goodman, Garrett Hedlund
Officiële website = http://www.deathsentencemovie.com

Recensie

Horror en wraakfilms zijn dé kenmerkende woorden wanneer je het hebt over cinema uit de jaren ‘70. De vijfdelige filmreeks ‘Death wish’, met Charles Bronson in de hoofdrol, is een perfect voorbeeld dat je kan plaatsen bij dat laatste genre. In 2007 vond een ware heropleving plaats : na ‘The Brave One’ met Jodie Foster in de hoofdrol kwam enkele weken later ‘Death sentence’ uit.

In deze laatste film speelt Kevin Bacon de keurige verzekeringsagent Nick Hume, een man die gelukkig getrouwd is met Helen (Kelly Preston) en samen met hun twee zonen Brendan en Lucas het perfecte gezinnetje vormen. Wanneer Nick en de oudste zoon Brendan na een honkbalwedstrijd aan een tankstation stoppen, slaat het noodlot echter toe : een bende overvallers stormt het station binnen en vlak voor de ogen van zijn vader wordt Brendan afgeslacht door het jonge bendelid Joe, die als initiatie een onschuldige omstander moet doden. De familie is gebroken en wil niets liever dan de moordenaar levenslang achter slot en tralies zien. Wanneer Nick vlak voor de rechtszaak te horen krijgt dat de dader er echter met enkele jaren cel vanaf zal komen voelt hij de woede in zich opborrelen en zorgt hij ervoor dat de knul vrijgelaten wordt. Hij besluit namelijk om het recht in eigen handen te nemen, zoekt Joe op en steekt hem neer. Voor Nick is gerechtigheid nu geschied, maar dat is buiten de gangsters gerekend : Nick doodde niet alleen één van hun leden, Joe was bovendien het jongere broertje van Billy, de leider van de bende. Hiermee is er een ware oorlog ontketend, waarbij vrezen voor zijn eigen leven de laatste zorg is die Nick aan zijn hoofd heeft : de bende heeft het nu namelijk op zijn vrouw en jongste zoon gemunt ..

Vele recensenten hebben kritiek op de tweezijdigheid die constant in de film aanwezig is. Aan de ene kant zien we immers de ruige en moordlustige kant van Nick die zijn gezin wil wraken en daarom lustig met wapens in het rond zwaait, zijn hoofd kaal scheert en naarmate de film vordert zelf perfect in een bende zou thuishoren. Anderzijds is er in de film dan weer constant dramatiek aanwezig, die ook eens nog een sterk aangewakkerd wordt door vaak gebruikte emotionele muziek.

Persoonlijk vind ik dit net een perfecte combinatie. Eerst en vooral maakt het de film veel menselijker, iets wat in de meeste actiefilms totaal vergeten wordt. Bovendien zorgt de softe kant van het verhaal ervoor dat de schok die de kijkers beleven van de geweldadige gebeurtenissen achteraf, veel groter is.

De film zit trouwens boordevol puike acteurs. Vooral hoofdpersonage Kevin Bacon zet een sterke en vooral overtuigende prestatie neer. Een jongeman waar we ook ongetwijfeld nog veel van zullen horen is Garrett Hedlund, die de rol van bendeleider Billy op zich genomen heeft ! De verschijning van John Goodman als ruige wapenhandelaar liet vele kijkers in de zaal even gniffelen, de man zal volgens mij voor eeuwig en altijd de stempel ‘Fred Flintstone’ moeten meedragen, maar ook hij misstond zeker en vast niet in het plaatje. Aisha Tyler heeft me als detective echter niet kunnen overtuigen. Ik vond haar in verscheidene series een goede actrice, maar in dit geval paste ze helemaal niet in het eerder vernoemde ‘zachte’ karakter van de film. Detectives hebben ook nog gevoelens, Aisha !

De film heeft een veel grotere impact op mij gehad dan ik in eerste instantie had verwacht (ik ben normaal gezien niet zo voor actiefilms), door de gezinsfilmpjes heb je nl. het gevoel alsof je de familie meteen ‘kent’. Toen ik zag hoe zoon Brendan vermoord werd schrok ik dan ook best erg, terwijl we de dag van vandaag nochtans genoeg geconfronteerd worden met moorden op tv. Hoewel het helemaal niet gerechtvaardigd was van de vader om de moordenaar van zijn zoon zélf te vermoorden, geen enkel moment heb ik niet ‘achter hem gestaan’. De filmmakers hebben natuurlijk duidelijk gemaakt, naarmate de film vorderde, dat wraak helemaal niets oplost. Maar ik ging zó op in de gevoelens van de man (en zo te horen was ik niet de enige, het hele publiek zat op het puntje van hun stoel) en uiteindelijk zat ik vanuit mijn zeteltje mee te vechten en te hopen dat de bendeleden zo snel mogelijk opgeruimd werden. Na de film ben ik 5 minuutjes helemaal van mijn melk geweest en laat het me zo zeggen : nog niet veel bioscoopbezoekjes hebben dat al kunnen veroorzaken.

In mijn ogen : een aanrader van formaat !

Beeldmateriaal