[Wijvenweek] Kinderen

Zie zo. Na mijn op hol geslagen fantasie van gisteren, back to reality. En met wat een onderwerp : kinderen ! Ik heb al meerdere keren van moemoe (de oma) te horen gekregen “dat in hare tijd de meeste ‘vrouwen’ op mijne leeftijd al minstens één kind hadden”. Een geluk dat de tijden veranderd zijn, denk ik dan .

Stiekem weet ik nog niet of ik eigenlijk wel kinderen wil. Natuurlijk had ik als klein Anneke een Babyborn, compleet met kleerkast, tientallen babyoutfitjes, een wiegje en nog veel meer prullaria. Heel veel kindjes wilde ik, met voorkeur meisjes “want die kon ik leukere kleertjes aandoen”. Door de jaren heen is mijn mening compleet veranderd. Als puberende tiener zag ik het helemáál niet meer zitten om ooit moeder te worden, maar dat was hoogstwaarschijnlijk te wijten aan het feit dat een kind op die moment het laatste was waar mijn op hol geslagen hormonen interesse in hadden. De dag van vandaag ben ik vooral in de war wanneer het op dat onderwerp aankomt. Het is niet zo dat kinderen me helemaal koud laten : bij verschillende blogs van de wijvenweekwijven had ik spontaan iets van “aaaw, zo schattig!”, wanneer in ‘t stad een moeder voorbij komt met een kinderwagen kan ik het niet laten om eventjes een blik te werpen naar haar baby en hoewel een neefje van mij al bijna 9 jaar oud is, ik blijf dol op zijn onbewuste schattigheid.

Maar dat zijn wel kinderen van iemand anders. Een kind op de wereld zetten zou me moeten lukken, ik heb een niercrisis overleeft en volgens de dokter verkiezen vele vrouwen nog liever een bevalling dan de pijn die ik heb meegemaakt. Maar hoe het daarna verder moet ? Op dit eigenste moment zie ik me in ieder geval nog niet in staat om een kind op te voeden. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nog maar 19 ben en daarom over nog te weinig levenservaring en kennis beschik, ik heb er geen idee van.

Het enige waar ik wél zeker over ben, is de leeftijd waarop “ik eraan wil beginnen”. Studeren doe ik nu niet voor niets en een carrière uitbouwen staat dan ook vrij hoog op mijn ranglijstje. Als journaliste twijfel ik er niet aan dat ik een boeiende toekomst tegemoet ga en daar passen kindjes nog niet in, vind ik. Ik wil profiteren van de kansen die ik (hopelijk, gheh) aangeboden zal krijgen. Bovendien wil ik nog een stukske van de wereld zien ook (dat ik daarvoor mijn vliegangst moet overwinnen doet er eventjes niet toe) ! Pas op, ik beweer niet dat op vakantie gaan met de kinderen niet leuk kan zijn, maar plaatsen zoals Machu Picchu, de watervallen van Iguaçu, de rotswoningen van Mesa Verde of Ayers Rock lijken me nu niet bepaald makkelijk te bereiken met een hoopje kids in je kielzog . Een vaste job hebben en gesetteld zijn twee bijkomende voorwaarden waaraan ik wil voldoen. Kinderen moet je zekerheid en veiligheid kunnen bieden en zolang je dat niet kan, ben je er imho niet klaar voor.

Enfin soit, zoals jullie vast al door hadden zal het nog niet voor de komende jaren zijn 30 à 35, dat lijkt me een mooie leeftijd. Maar wie weet, het leven heeft ne mens toch niet in de hand en het kan allemaal nog heel anders uitdraaien dan het scenario dat ik hier juist heb zitten verkondigen.