Cd van de week : ‘Lenny Kravitz – It’s time for a love revolution’

Korte feiten

Label = Virgin Records US
Speelduur = 62 minuten
Producer = Lenny himself !
Links = Myspace / Lennykravitz.com

Songs :

1. Love revolution
2. Bring it on
3. Good morning
4. Love love love
5. If you want it
6. I’ll be waiting
7. Will you marry me
8. I love the rain
9. A long and sad goodbye
10. Dancin’ til dawn
11. This moment is all there is
12. A new door
13. Back in vietnam
14. I want to go home

Recensie

Zo goed als iedereen is het ermee eens dat Lenny met zijn vorige cd Baptism (compleet) de mist in is gegaan. Alleen ‘Calling all angels’ kon mij nog bekoren en dat ligt waarschijnlijk louter en alleen aan het feit dat ik een meisje ben en je met zulke melige muziek dus altijd goed scoort. Met ‘It’s time for a love revolution’, studioalbum numero 8, gooit Kravitz het weer over een heel andere boeg en grijpt hij terug naar die muziekstijl waarmee hij eind de jaren ‘80 de wereld veroverde.

Het eerste nummer, gelijknamig aan de cd, is een stevige binnenkomer : rock met strakke drums en veel gitaarwerk. Hiermee weet je het meteen zeker : het belooft wat voor de rest van de plaat ! De gehele cd is zoals verwacht dan ook vrij stevig en de enkele nummers die soft beginnen eindigen evenzeer in een rocksong. Liefde als onderwerp voert de boventoon bij de liedjes, die Lenny stuk voor stuk zelf geschreven heeft. Maar ook zijn politieke mening uit hij veelvuldig, zoals we van hem gewend zijn. In de laatste twee nummers van het album, ‘Back in Vietnam’ en ‘I want to go home’, laat hij duidelijk zijn mening tegen de oorlog in Irak horen.

‘It’s time for a love revolution’ zit barstensvol met de bekende Kravitz-geluidjes (fans weten waarover ik het heb) en ook de drums en gitaren zijn weer duidelijk aanwezig, het is goed te merken dat de zanger omringt is door goede muzikanten. Het is simpelweg helemáál een prima album ! De scherpe, mooie teksten slaan goed aan, muzikaal zit alles prima en niets kan tegen Lenny’s stem op wanneer hij deze voluit gebruikt (and thank God doet hij dat op het merendeel van de plaat).

‘A new door’ – het enige rustige nummer op de cd – en het zeer populaire ‘I’ll be waiting’ zijn mijn persoonlijke favorietjes. Rustig, indeed, but that’s how I like it ! Al vond ik de up-tempo nummers ook zeker niet slecht ‘Will you marry me’ bijvoorbeeld is een zeer enthousiast liedje waar ik telkens opnieuw kan naar luisteren. Jaja mensen, Kravitz is weer helemaal terug ! Zeg dat ik het jullie gezegd heb.

Beeldmateriaal

 

En hier tenslotte nog een ander liedje (Calling all angels) van Lenny’s vorige cd, Baptism. Het is gewoon té mooi om niet te vermelden Enjoy !

Cd van de week : Beirut – The Flying Club Cup

Korte feiten

Label = Ba Da Bing!, 4AD
Speelduur = 38′35
Producer = Griffin Rodriguez
Links = Myspace / Beirutband.com

Songs :

1. A Call to Arms
2. Nantes
3. A Sunday Smile
4. Guyamas Sonora
5. La Banlieu
6. Cliquot
7. The Penalty
8. Forks and Knives (La Fête)
9. In the Mausoleum
10. Un Dernier Verre (Pour La Route)
11. Cherbourg
12. St. Apollonia
13. The Flying Club Cup

Recensie

Na zijn schitterende debuutalbum ‘Gulag Orkestar’, waarmee de twintigjarige Zach Condon de hele wereld verbaasde, was het bang afwachten naar zijn tweede album. Was het wel mogelijk dat dit pareltje overtroffen kon worden ? Kort en bondig : ja ! Het tweede album van Beirut, ‘The Flying Club Cup’, is een tweede meesterwerk op rij.

De oorzaak van zijn succes ligt bij het volstrekt unieke geluid dat hij in zijn liedjes neerzet : gitaren zijn uit den boze, de muziek wordt volledig gemaakt met instrumenten als accordeon, melodica, klarinet en blazers. Maar weinig artiesten kunnen dit de dag van vandaag nog presteren en alleen al daarom verdient hij eindeloos veel respect.

In alle liedjes van ‘The Flying Club Cup’ heerst op de één of andere manier een melancholisch gevoel. De muziek straalt een diepe vorm van die melancholie uit, wat ook geldt voor de lyrics, het artwork en de kleine tekstjes in het boekje van de cd. Werkelijk alles doet ons verlangen naar een lang vervlogen tijd. Beirut is dus een goed doordacht en vooral vernieuwend concept. Het is duidelijk dat het anno 2008 niet alleen rond zware beats moet draaien.

Zach heeft zich voor ‘The Flying Club Cup’naar eigen zeggen laten inspireren door de muziek en cultuur van Frankrijk en vooral door Jacques Brel, wat duidelijk in de liedjes te horen is. ‘Nantes’, een liedje dat langzaam maar zeker wereldwijd een grote hit wordt, zet meteen de toon voor de verdere cd. Als je van deze song geen fan bent, zullen ook de andere liedjes je niet liggen.

Persoonlijk vind ik dit een topalbum ! Goed, het is iets compleet anders dan wat wij tieners gewend zijn en je moet open staan voor dit genre muziek, maar mij heeft Condon voor de volle 100% overtuigd. Naast ‘Nantes’ zijn ‘A Sunday smile’ en het sublieme ‘Un dernier verre’ mijn favoriete liedjes. Enkele dagen nadat ik zijn cd kocht, werd bekend dat de jongeman op het podium van Rock Werchter zal mogen staan. En OF dat ik daar blij mee ben !

Beeldmateriaal

 

Cd van de week : ‘Milow – Coming Of Age’

Korte feiten

Label = Homerun/Munich
Speelduur = 44′58
Producer = Jo Francken
Links = Myspace / Milow.be

Songs :

1. Canada
2. The ride
3. Coming of age
4. Stephanie
5. The priest
6. House by the creek
7. Out of my hands
8. Dreamers and renegades
9. Herald of Free Enterprise
10. Darkness ahead and behind
11. Launching ships

Recensie

Hoewel Jonathan Vandenbroeck met zijn debuutcd ‘The bigger picture’ een groot succes heeft gescoord, met als neusje van de zalm monsterhit ‘You don’t know’, heeft hij het bij zijn tweede album over een hele andere boeg gegooid. In ‘Coming of age’ draaien alle liedjes rond (waargebeurde) verhalen die in tegenstelling tot de eerste cd níet over hemzelf gaan. Onvermijdelijk nemen die verhalen het uiteindelijk over van de muziek, maar dat maakt het album niet minder goed, in tegendeel : Milow heeft bewezen dat hij daadwerkelijk de volwassen toer opgaat !

Jonathan heeft zich duidelijk laten inspireren door de actualiteit en de recente geschiedenis (wat het voor mij als journaliste extra interessant maakt). In ‘Stephanie’ bv. zingt hij over het gelijknamige 18-jarige meisje dat in 2004 door haar stieffamilie vermoord werd. Die gebeurtenis ligt hem bovendien zelf nauw aan het hart : zijn eigen stiefzusje was bevriend met haar. Het liedje ‘Herald of Free Enterprise’ gaat over het schip dat in 1987 voor onze Belgische kust zonk. Ook de andere songs hebben iets ‘meer’ te vertellen, er zit telkens een boodschap achter. Het zeven minuten durende ‘The Priest’ is ook een echt pareltje. In principe draait het hele album rond volwassen worden en de moeilijkheden en tegelijkertijd ook mooie momenten die dat proces met zich meebrengt.

‘The ride’, ‘Coming of age’ en het erg pakkende ‘Out of my hands’ zijn mijn persoonlijke favorieten, al is er (buiten ‘Dreamers and renegades’) geen enkel liedje op dit album af te keuren ! Ik hecht bij songs nl. veel belang aan de songtekst, als die geen inhoud heeft is een liedje voor mij niet geslaagd. Na het beluisteren van het album weet ik het wel zeker : Milow is een zeer sterke songwriter !

And besides, if one shot of happy
Comes with only two shots of sad
Then coming of age is not so bad

Beeldmateriaal

Buiten ‘Dreamers and renegades‘, het enige liedje wat ik persoonlijk niet graag hoor en daarom ook niet op mijn blog ga zetten (yeah, mooi voordeel van admin te zijn), heeft Milow nog geen muziekvideo’s van dit album uitgebracht. Daarom plaats ik hier even zijn doorbraakhit ‘You don’t know’, live gespeeld op Rock Werchter 2007. Ik was er ook bij en één ding kan ik je verzekeren : kippenvelmomentje !