Korte feiten

Regisseur = Nancy Meyers
Genre = Komedie, een beetje drama en vooral : romantiek !
Duur = 2 uur 18 minuten
Cast = Cameron Diaz, Kate Winslet, Jude Law en Jack Black

Recensie

De kerstperiode mag dan al zo’n 3 maanden voorbij zijn en stiekem is het zelfs al enkele dagen lente , het koude vriesweer laat het ons nog toe om gezellig en knusjes-onder-het-fleecedekentje-zittend films te kijken. Feel good-movie’The holiday’ is een film die perfect bij dat plaatje past. Gevoelige zielen onder ons : haal jullie zakdoekjes al maar boven !

Amanda (Cameron Diaz) is een vetbetaalde producer van Hollywoodfilms, woont in L.A. in een kast van een villa (mét zwembad) en leidt zonder twijfel een luxeleventje waar menig vrouwen jaloers op zijn. Alles verloopt dus op rolletjes, tot the boyfriend bekent dat hij haar bedrogen heeft en ze hem prompt op straat zet. Duizenden kilometers verderop woont de Britse journaliste Iris (Kate Winslet), die op de kerstreceptie van haar werk te horen heeft gekregen dat haar ex-vriend (waar ze nog een huge crush op heeft) zich heeft verloofd. Beide dames zien het niet meer zitten en besluiten dat ze met de kerstdagen er eventjes op uit willen trekken. Met een vleugje hulp van het lot vinden ze elkaar op het internet en al snel is de deal rond : voor twee weken verwisselen ze van huis (en stiekem dus ook van leven).

Het verdere verloop van de film is behoorlijk cliché, maar daarom niet minder leuk. Iris kan haar geluk niet op wanneer ze in het zonovergoten L.A. aankomt en leert er al snel componist Miles (Jack Black) kennen. Amanda ziet het eerst niet helemaal zitten en net wanneer ze heeft besloten om terug naar huis te keren, staat Iris’ broer Graham (Jude Law) voor de deur. Zoetsappige liefdescènes, typische Britse humor, een vleugje drama en het meest voorspelbare einde ooit : Nancy Meyers weet je van het begin tot het einde op sleeptouw te nemen.

‘The holiday’ is een film waar ik meteen voor verkocht was Kate Winslet zet in mijn ogen echt een knappe prestatie neer en met grapjas Jack Black kan de film al helemaal niet meer stuk . I like !

Beeldmateriaal

Korte feiten

Regisseur = Terry Gilliam
Genre = Mengeling van actie, thriller, komedie en fantasie
Duur = 1 uur 58 minuten
Cast = Heath Ledger en Matt Damon (meer doet er niet toe, toch ?)

Recensie

Terry Gilliam, de regisseur van deze film, kennen we natuurlijk allemaal als animator van de hilarische Monty Pythons. Nadat ‘The man who killed Don Quichot’ een grote flop werd – door onophoudende problemen geraakte de film nooit af – was de man zowat de wanhoop nabij, tót … hij de kans kreeg om ‘ The Brothers Grimm’ te verfilmen.

Duitsland, eind 18e eeuw. De gebroeders Jacob en William Grimm trekken van dorpje tot dorpje om er de bevolking van zogenaamde geesten, heksen, monsters en nog meer gespuis te bevrijden. In feite zijn ze niet meer dan een stelletje oplichters die met hun knap uitgewerkte trucjes iedereen bedriegen. Daar komt echter een einde aan wanneer ze worden gearresteerd door Delatombe, de afgezant van Napoleon himself. Eerst wordt even gevreesd voor het leven van de twee broers – op boerenbedrog staat immers de doodstraf, weet je wel – maar ze kunnen clementatie krijgen als ze een opdracht tot een positief einde kunnen brengen. In het dorpje Marbaden zijn de laatste tijd al maar liefst 9 jonge meisjes verdwenen, “opgeslokt door het betoverde bos”. Delatombe vermoedt dat er nog een een bende aan de gang is en het is aan Jacob en William om hen te betrappen. De gebroeders denken dit klusje snel te kunnen klaren, maar eens aangekomen in Marbaden worden ze geconfronteerd met échte tovenarij en ze staan dan ook met hun mond vol tanden. Wandelende bomen, moeder Pad die de weg moet wijzen, een weerwolf en daarbovenop nog eens een eeuwenoude slapende heks die op jeugdige schoonheid uit is : Jack en Will zullen hun handen vol hebben met het redden van de verdwenen meisjes !

Over de decors en de kleding valt geen kwaad woord te zeggen. Het dorpje Marbaden, de hoge toren van de slapende heks, het betoverde bos, … : stuk voor stuk pareltjes van decors die tot in het kleinste detail verzorgd zijn. De film is van het begin tot het einde sprookjesachtig en een ware lust voor het oog. Dit alleen al maakt ‘The Brothers Grimm’ het de moeite waard om naar te kijken !

Een tweede leuk aspect aan de film zijn de verschillende sprookjes van de Gebroeders Grimm die erin verwerkt zitten. Roodkapje is besjes aan het plukken in het bos, Hans en Grietje zijn op zoek naar de verdwenen kindjes en laten een spoor van broodkruimels achter, Rapunzel zit al eeuwenlang hoog in haar toren, The Gingerbread Man komt even piepen en nog zóveel meer !

Het enige minpuntje aan deze film is de structuur ervan. Het wordt al snel een rommeltje en hoofdacteurs Matt Damon en Heath Ledger lijken een beetje te ‘verdwijnen’ in het ingewikkelde verhaal. Pas na een tweede keer kijken heb je alles door.

Maargoed, al bij al is deze film het waard om een vrije zaterdagavond te besteden en geef nou toe : een film waar wijlen Heath Ledger in heeft meegespeeld moet je vanaf nu sowieso gezien hebben !

Beeldmateriaal

Korte feiten

Regisseur = James Wan
Genre = Actie
Duur = 1 uur 50 minuten
Cast = Kevin Bacon, Kelly Preston, Nelson Goodman, Garrett Hedlund
Officiële website = http://www.deathsentencemovie.com

Recensie

Horror en wraakfilms zijn dé kenmerkende woorden wanneer je het hebt over cinema uit de jaren ‘70. De vijfdelige filmreeks ‘Death wish’, met Charles Bronson in de hoofdrol, is een perfect voorbeeld dat je kan plaatsen bij dat laatste genre. In 2007 vond een ware heropleving plaats : na ‘The Brave One’ met Jodie Foster in de hoofdrol kwam enkele weken later ‘Death sentence’ uit.

In deze laatste film speelt Kevin Bacon de keurige verzekeringsagent Nick Hume, een man die gelukkig getrouwd is met Helen (Kelly Preston) en samen met hun twee zonen Brendan en Lucas het perfecte gezinnetje vormen. Wanneer Nick en de oudste zoon Brendan na een honkbalwedstrijd aan een tankstation stoppen, slaat het noodlot echter toe : een bende overvallers stormt het station binnen en vlak voor de ogen van zijn vader wordt Brendan afgeslacht door het jonge bendelid Joe, die als initiatie een onschuldige omstander moet doden. De familie is gebroken en wil niets liever dan de moordenaar levenslang achter slot en tralies zien. Wanneer Nick vlak voor de rechtszaak te horen krijgt dat de dader er echter met enkele jaren cel vanaf zal komen voelt hij de woede in zich opborrelen en zorgt hij ervoor dat de knul vrijgelaten wordt. Hij besluit namelijk om het recht in eigen handen te nemen, zoekt Joe op en steekt hem neer. Voor Nick is gerechtigheid nu geschied, maar dat is buiten de gangsters gerekend : Nick doodde niet alleen één van hun leden, Joe was bovendien het jongere broertje van Billy, de leider van de bende. Hiermee is er een ware oorlog ontketend, waarbij vrezen voor zijn eigen leven de laatste zorg is die Nick aan zijn hoofd heeft : de bende heeft het nu namelijk op zijn vrouw en jongste zoon gemunt ..

Vele recensenten hebben kritiek op de tweezijdigheid die constant in de film aanwezig is. Aan de ene kant zien we immers de ruige en moordlustige kant van Nick die zijn gezin wil wraken en daarom lustig met wapens in het rond zwaait, zijn hoofd kaal scheert en naarmate de film vordert zelf perfect in een bende zou thuishoren. Anderzijds is er in de film dan weer constant dramatiek aanwezig, die ook eens nog een sterk aangewakkerd wordt door vaak gebruikte emotionele muziek.

Persoonlijk vind ik dit net een perfecte combinatie. Eerst en vooral maakt het de film veel menselijker, iets wat in de meeste actiefilms totaal vergeten wordt. Bovendien zorgt de softe kant van het verhaal ervoor dat de schok die de kijkers beleven van de geweldadige gebeurtenissen achteraf, veel groter is.

De film zit trouwens boordevol puike acteurs. Vooral hoofdpersonage Kevin Bacon zet een sterke en vooral overtuigende prestatie neer. Een jongeman waar we ook ongetwijfeld nog veel van zullen horen is Garrett Hedlund, die de rol van bendeleider Billy op zich genomen heeft ! De verschijning van John Goodman als ruige wapenhandelaar liet vele kijkers in de zaal even gniffelen, de man zal volgens mij voor eeuwig en altijd de stempel ‘Fred Flintstone’ moeten meedragen, maar ook hij misstond zeker en vast niet in het plaatje. Aisha Tyler heeft me als detective echter niet kunnen overtuigen. Ik vond haar in verscheidene series een goede actrice, maar in dit geval paste ze helemaal niet in het eerder vernoemde ‘zachte’ karakter van de film. Detectives hebben ook nog gevoelens, Aisha !

De film heeft een veel grotere impact op mij gehad dan ik in eerste instantie had verwacht (ik ben normaal gezien niet zo voor actiefilms), door de gezinsfilmpjes heb je nl. het gevoel alsof je de familie meteen ‘kent’. Toen ik zag hoe zoon Brendan vermoord werd schrok ik dan ook best erg, terwijl we de dag van vandaag nochtans genoeg geconfronteerd worden met moorden op tv. Hoewel het helemaal niet gerechtvaardigd was van de vader om de moordenaar van zijn zoon zélf te vermoorden, geen enkel moment heb ik niet ‘achter hem gestaan’. De filmmakers hebben natuurlijk duidelijk gemaakt, naarmate de film vorderde, dat wraak helemaal niets oplost. Maar ik ging zó op in de gevoelens van de man (en zo te horen was ik niet de enige, het hele publiek zat op het puntje van hun stoel) en uiteindelijk zat ik vanuit mijn zeteltje mee te vechten en te hopen dat de bendeleden zo snel mogelijk opgeruimd werden. Na de film ben ik 5 minuutjes helemaal van mijn melk geweest en laat het me zo zeggen : nog niet veel bioscoopbezoekjes hebben dat al kunnen veroorzaken.

In mijn ogen : een aanrader van formaat !

Beeldmateriaal