Zie zo. Na mijn op hol geslagen fantasie van gisteren, back to reality. En met wat een onderwerp : kinderen ! Ik heb al meerdere keren van moemoe (de oma) te horen gekregen “dat in hare tijd de meeste ‘vrouwen’ op mijne leeftijd al minstens één kind hadden”. Een geluk dat de tijden veranderd zijn, denk ik dan .

Stiekem weet ik nog niet of ik eigenlijk wel kinderen wil. Natuurlijk had ik als klein Anneke een Babyborn, compleet met kleerkast, tientallen babyoutfitjes, een wiegje en nog veel meer prullaria. Heel veel kindjes wilde ik, met voorkeur meisjes “want die kon ik leukere kleertjes aandoen”. Door de jaren heen is mijn mening compleet veranderd. Als puberende tiener zag ik het helemáál niet meer zitten om ooit moeder te worden, maar dat was hoogstwaarschijnlijk te wijten aan het feit dat een kind op die moment het laatste was waar mijn op hol geslagen hormonen interesse in hadden. De dag van vandaag ben ik vooral in de war wanneer het op dat onderwerp aankomt. Het is niet zo dat kinderen me helemaal koud laten : bij verschillende blogs van de wijvenweekwijven had ik spontaan iets van “aaaw, zo schattig!”, wanneer in ‘t stad een moeder voorbij komt met een kinderwagen kan ik het niet laten om eventjes een blik te werpen naar haar baby en hoewel een neefje van mij al bijna 9 jaar oud is, ik blijf dol op zijn onbewuste schattigheid.

Maar dat zijn wel kinderen van iemand anders. Een kind op de wereld zetten zou me moeten lukken, ik heb een niercrisis overleeft en volgens de dokter verkiezen vele vrouwen nog liever een bevalling dan de pijn die ik heb meegemaakt. Maar hoe het daarna verder moet ? Op dit eigenste moment zie ik me in ieder geval nog niet in staat om een kind op te voeden. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nog maar 19 ben en daarom over nog te weinig levenservaring en kennis beschik, ik heb er geen idee van.

Het enige waar ik wél zeker over ben, is de leeftijd waarop “ik eraan wil beginnen”. Studeren doe ik nu niet voor niets en een carrière uitbouwen staat dan ook vrij hoog op mijn ranglijstje. Als journaliste twijfel ik er niet aan dat ik een boeiende toekomst tegemoet ga en daar passen kindjes nog niet in, vind ik. Ik wil profiteren van de kansen die ik (hopelijk, gheh) aangeboden zal krijgen. Bovendien wil ik nog een stukske van de wereld zien ook (dat ik daarvoor mijn vliegangst moet overwinnen doet er eventjes niet toe) ! Pas op, ik beweer niet dat op vakantie gaan met de kinderen niet leuk kan zijn, maar plaatsen zoals Machu Picchu, de watervallen van Iguaçu, de rotswoningen van Mesa Verde of Ayers Rock lijken me nu niet bepaald makkelijk te bereiken met een hoopje kids in je kielzog . Een vaste job hebben en gesetteld zijn twee bijkomende voorwaarden waaraan ik wil voldoen. Kinderen moet je zekerheid en veiligheid kunnen bieden en zolang je dat niet kan, ben je er imho niet klaar voor.

Enfin soit, zoals jullie vast al door hadden zal het nog niet voor de komende jaren zijn 30 à 35, dat lijkt me een mooie leeftijd. Maar wie weet, het leven heeft ne mens toch niet in de hand en het kan allemaal nog heel anders uitdraaien dan het scenario dat ik hier juist heb zitten verkondigen.

Pfieuw, eindelijk eventjes ontspanning. De afgelopen dag ben ik constant (nu ja, afgezien van een pauze hier en daar) bezig geweest met het schrijven van een paper voor Internetjournalistiek, het vak waarvoor ik ook deze blog draaiende moet houden . Het gaat me niet zo makkelijk af als dat ik had gehoopt, maar ik geraak er wel voor het einde van de dag. Maar nu is het tijd voor een break ! En wat doet Anneke dan ? Juist ja, een wijvenpost schrijven (met op de achtergrond muziek van de Peppers, ow yeah) ! Toen ik afgelopen zondag het thema van vandaag zag staan, ‘huishouden’, kwam er meteen een pruillip op : “Maar, hmf, ik heb nog helemaal geen huishouden ?!” Ik woon nog bij de mama en de papa, mijn eten staat klaar wanneer ik thuis kom van school en ook over de was hoef ik mij geen zorgen te maken. Om toch iets te kunnen schrijven, ga ik vandaag de fantasietoer op Gwendolyn deed het gisteren over haar perfecte man, ik ga voor “Het huishouden van mijn dromen – een dag in het leven Ann Willems”.

Zo. Beeld jullie in dat we 10 jaar verder zijn (dan ben ik nog nét geen dertiger, gnah). Mijn diploma heb ik 8 jaar geleden al behaald en na een tijdje actief te zijn geweest bij ‘t Belangske wou ik mijn grenzen verleggen – letterlijk en figuurlijk. Manlief (wie het ook moge zijn) zag een beetje avontuur wel zitten en aangezien er toch nog geen kids zijn die er onder zouden kunnen lijden, hebben we besloten om naar het buitenland te verhuizen. De EuroMillions die we gewonnen hebben kwamen goed van pas en na een beetje zoeken hebben we ons dit nederig stulpje gekocht – niet overdreven groot, maar er is plaats genoeg om van tijd tot tijd eens vrienden uit te nodigen :

Ondanks de vele miljoenen die we bezitten gaan we alletwee nog werken. De eerste maanden zijn we op ons gemak thuis gebleven, maar dat gaat na een tijdje ook vervelen. Het ventje is zelfstandig aannemer geworden en bouwt huisjes in de buurt, ik ben journaliste bij Il Corriere dell’Umbria, de regionale krant van de provincie waarin ik woon.

Over het huishouden hoef ik me weinig tot geen zorgen te maken. We hebben een resem poetsvrouwen in dienst genomen, die 8 slaapkamers en ditto badkamers kan ik immers niet in mijn eentje onderhouden. Over de strijk hoef ik me dus evenmin zorgen te maken en persoonlijke assistente Sofia zorgt er bovendien voor dat alle kleren netjes terug in de dressing belanden, gerangschikt op naam en vervolgens op kleur. Mijn Chanel-tenue’ke mag immers niet terechtkomen tussen mijn Dolce & Gabbana – collectie, toch ?

Wanneer manlief en ik ’s avonds thuiskomen staat butler Guiseppe ons al op te wachten, vragend wat we die avond wensen te eten. Terwijl wij eventjes ontspannen in de zetel maakt G. samen met topkok Filippo het avondeten klaar. Na een heerlijke maaltijd zetten we ons nog eventjes buiten aan het zwembad, om er te genieten van een prachtige zonsondergang en een glaasje Chateau d’Yquem.

Wat kan het leven toch schoon zijn.

Nadat ik daarstraks beloofd had “een post over mijn ideale man” te maken, heeft het onderwerp me de godganse dag niet meer losgelaten (en dat is niet zo goed, wetende dat ik nog een paper van 1800 woorden moet schrijven en er zo’n 500 pagina’s medialeer op me liggen te wachten). Wie is de ideale man ? Over welke kwaliteiten moet de kerel beschikken ? Als ik afga op mijn mannelijke top 5, zijn ze : groot, een beetje gespierd maar niet Chippendales-like, zuiders, stout maar niet zo stout dat ze om de maand in ‘t gevang belanden en behoorlijk muzikaal aangelegd.

Een beetje te veel van het goede ? Hm, ik vrees er ook voor . En dan nog, al krijg je zo’n knul vast : Enrique bedriegt zijn Anna met elke hot chick die hij na zijn concerten in de coulissen tegenkomt, Leonardo is zó’n gentleman dat hij voor je sterft, terwijl hij evengoed zijn madam enkele secondjes alleen had kunnen laten om zelf een stukske drijvend hout te gaan zoeken (gefrustreerd om het einde, wie, ik?) en zelfs dearly beloved Johnny Depp zal ook wel zijn mindere kantjes hebben (face it, dames) ! Na een hele dag peinzen en wikken en wegen ben ik tot de conclusie gekomen dat volgens mij .. de perfecte man stiekem helemaal niet bestaat ?

Óf, ik ben hem simpelweg nog niet tegen gekomen. Dat zou ook een behoorlijk logische verklaring zijn, ik ben ocharm nog maar 19 jaar oud en heb dus nog alle tijd om ‘de ware’ te vinden Wie weet waar loopt hij op dit moment rond ?! Ik denk er eerlijk gezegd niet graag en veel over na. In de week hadden mijn beste vriendin en ik het er nog over, “dat 19 toch al naar de oude kant toe gaat” en “dat het behoorlijk schokkerend is dat we binnen 10 à 11 jaar een man, een vaste job, een huis, auto’s en weten we veel wat nog allemaal ‘moeten’ hebben”. “En we hebben nog niet eens een lief !” voegde ze daar nog aan toe . Inderdaad, schokkerende boel, 10 jaar is in principe helemaal niet zo lang meer.

Maar toch ga ik er mijn kopke nog niet over breken. We zullen wel zien wanneer ik ‘hem’ tegenkom, zeker ? Ik heb nog minstens 2 jaar en één trimester studeren voor de boeg vooraleer ik aan de serieuze stuff moet beginnen denken, dus tijd met hopen ! Laat me ondertussen nog maar eventjes profiteren van het studenten- en vrijgezellenleven .

Lies was me voor, maar aangezien die van mij behoorlijk anders is, ga ook ik me wagen aan een mannelijke-celeb-top-5. Here we go !

1. Enrique Iglesias
Zuiders bloed, do I need to say more ?

(nee, ik kon niet kiezen)

2. Leonardo DiCaprio
In zijn Titanic-tijd, welteverstaan ! Volgens mij was dat mijn eerste crush op een celeb, als 10-jarige snotneus ! En na 9 jaar ben ik de film nog steeds niet beu gezien : “If you jump, I jump, right ?” .. aaaw !

3. Johnny Depp
Vooral als Captain Jack Sparrow, maar hij mag er sowieso wezen (feit dat hij 43 is, gelukkig getrouwd en vader van 2 kinderen doet er eventjes niet toe)

4. Anthony Kiedis
Vele onder jullie denken nu vast : “What the .. ?!” , maar ik vind dat die kerel ontzéttend veel uitstraling heeft (én hij is maar één jaartje ouder dan Depp én hij heeft nog maar één kindje, puh !)

(voor de onwetenden onder ons, ‘t is de zanger eh)

5. Ben McKenzie
“Wie ?” Die blonde knul uit The OC Ik heb lang getwijfeld tussen hem en Harry Potter-ster Daniël Radcliffe, máár McKenzie krijgt toch mijn voorkeur (met zijn grijze trui en stoere hemdjes, hihi). Klinkt vast heel tiener-ish, maar het is nu eenmaal een serie ‘van mijn generatie’, can’t help it !

Et voila. Later op de dag volgt nog mijn beschrijving van “de perfecte man” Stay tuned !

Voor stokjes ben ik altijd te vinden, dus dankuwel Sunnymoon !

Home

Favorite art: Ik heb het niet zo op kunst, ook niet na 2 trimesters ‘cultuur’ achter de rug te hebben. Het boeit me niet en ik wil niet eens dat het me boeit (straf hé) . Alleen fotografie kan ik nog appreciëren.

Sheets: Als in, lakens voor op het bed ? Daar zorgt de mama altijd voor !

Coffee-maker: Senseo (maar ik maak alleen koffie om er Lotus-koekjes in te soppen, drinken doe ik het niet)

Pets: 13 jaar lang het trotse baasje van poedel Plucheke, maar 27/01/2007 is hij gestorven (ouderdom) . We hadden ook 2 vissen, Suske en Wiske, maar ook daarvan heeft enkele maanden geleden ééntje de geest gegeven ( geen idee of het Suske of Wiske was )

Where do you live? In de Liiiimburg

Favorite neighborhood restaurant? De Century in Hasselt ! Lekker én schappelijke prijs, that’s how I like it

Favorite cocktail? Passoa (kinds hé)

Blackberry or Treo? Wat is Treo ?

Favorite charity? Ik zou niet weten welke te kiezen .. Elke organisatie doet wel iets goed ! Al zou mijn voorkeur hoogstwaarschijnlijk uitgaan naar organisaties die bezig zijn met dierenbescherming (* heeft een serieus zwak voor dieren)

Clothes

Jeans: Liefst van Esprit of de Mango (de H&M heeft er soms ook wel leuke), donker en strak (ik háát broeken die los zitten)

Sneakers: Converse, hell yeah ! Voor de rest ben ik meer een ballerina-mieke

T-Shirt: Geen voorkeur, ik koop wat ik mooi vind. Al vind ik vooral in de Zara veel leuke exemplaartjes

Day bag: Een leren tas, van Italië (liefde)

Evening bag: Ik wissel van sjakos naargelang mijn outfit

Favorite discovery? Ik ben toch echt wel gevallen voor de skinny jeans hoor, sorry dames

Who inspires you? Goh, ik heb niet echt een rolmodel wanneer het op fashion aankomt ! Ik heb gewoon mijn winkeltjes die ik leuk vind

Necessary extravagance? Oorbellen (van de Six), in alle vormen en maten ! Ik ga de deur niet uit zonder

Beauty products

Lipstick: Lipgloss, de doorschijnende van de Hema

Mascara: Meestal van Nivea (zwart, uiteraard)

Shampoo: Van de apotheek, maar al sla je me dood, geen idee hoe het merk noemt !

Moisturizer: U zei ?

Hair product: Conditioner (Herbal Essence, en nee ik sta niet te schreeuwen in de douche)

Perfume: Paco Rabanne Black XS pour elle (danku Stéphanie en Katherine !)

Toothpaste: Met mintsmaak !

Soap: Van Nivea, I guess

Nail polish color: Draag ik superweinig, maar als ik het eens op me krijg : doorschijnend

Shoppen. S-h-o-p-p-en. Wat een geweldig woord ! Zoals ik gisteren al in mijn wijflijf-post liet merken, ben ik er dol op. Reeds als klein Anneke keek ik ernaar uit om met de mama naar de schoenenwinkel te gaan en er een nieuw paar te mogen uitkiezen. De verkoopster kende vrij snel mijn smaak en moest na een paar bezoekjes niet eens meer vragen wat ik wou : “zwarte laké schoentjes, met een riempje, die klik-klak doen als ik ermee wandel” ! Elk jaar hetzelfde liedje en nooit werd ik ze beu .

Jammer genoeg is het de dag van vandaag niet meer zo simpel om een tenue’ke uit te kiezen. Hoe je het ook draait of keert, je wil als meisje altijd mee zijn met de laatste trends. Misschien hecht je er minder belang aan “of een skinny jeans nog wel in de mode is” het met ouder worden (let’s hope so), maar zolang je naar school gaat draait het nog steeds om ‘kijken en bekeken worden’. Ik spreek uit ervaring, want ook wij laten ons wel eens gaan als er in de cafetaria meisjes onwetend voorbij komen gewandeld : “Oh my god, wa heeft die wel ni aan ?!”. Om te vermijden dat er ook over mij zo gesproken wordt : mijn excuus om van tijd tot tijd is goed te shoppen !

In het leven van Ann zijn er twee ‘manieren’ waarop geshopt wordt, nl. shoppen mét en shoppen zónder doel.

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan shoppen zonder doel. Dat zijn die typische, vrije momenten waarop losjes beslist wordt : “Laten we nog is naar ‘t stad gaan”. Geen op voorhand samengesteld lijstje van must-haves, tijd met hopen, winkel in – winkel uit, op het gemak een terraske doen, enfin jullie zullen wel weten waarover ik het heb . En het mooist van al, ik kom nadien sowieso blij thuis want in principe moest ik niks hebben (en dan is elke aankoop leuk) !

Het shoppen mét doel loopt echter niet altijd van een leien dakje. Op de één of andere manier presteren mama en ik het altijd om net dán te gaan shoppen wanneer we in tijdnood zitten. Maar als ik iets in mijn kopke krijg, dan wil ik het en liefst zo snel mogelijk ook. Dat heeft al dikwijls opgejaagde taferelen opgeleverd . Ik ben dan ook helemaal niet snel tevreden wanneer ik moet gaan shoppen als ik echt iets voor ogen heb : zó wil ik het en niet anders. Gevolg daarvan is dat ik vaak slecht gezind thuis kom, omdat ik mijn goesting niet gevonden heb *voelt de frustratie al terug opborrelen*.

En gelukkig, van tijd tot tijd, is er ook nog sprake van het shoppen soort 3 : met doel én met perfecte aanwinst. Herrlich !

Toen ik gisteren voor het eerst over ‘Wijvenweek’ las, was ik er meteen voor te vinden. “Een mooi project om mijn blog mee te vullen”, dacht ik zo. De ideeën vlogen me al om de oren, maar dezemorgen waren ze op de één of andere manier weer helemaal verdwenen (ik wíst dat ik ze had moeten opschrijven vooraleer ik in mijn bed kroop).

Pas op, er zijn genoeg mankementjes waar ik uren aan een stuk over kan doorzagen, maar aangezien dit een blog is die menig klasgenoten, vrienden, familieleden en leerkrachten kennen zal ik mijn diepste perikelen over wat ik wel en niet mooi vind aan mezelf maar niet op the world wide web zetten, zeker ?

“Dan maar ten rade gaan bij de mede-wijvenweek-bloggers !” Het idee van Kathleen - Body & Me uit de Flair toepassen – vond ik bijzonder leuk. “Héé, ik ga ook eens de boekjes doorbladeren op zoek naar ideetjes”. Achteraf bekeken was dat niet zo’n strak plan, want ik ben al meer dan twee uur in die wijvenboekjes aan het neuzen en als ik ze niet terug de deur uit had gesmeten zou ik daar hoogstwaarschijnlijk nog steeds mee bezig zijn.

Maargoed, genoeg gezever, op naar het thema van de dag : “mijn wijflijf” !

Aan de ene kant kan je van mij gerust zeggen dat ik een typisch meisje-meisje ben wanneer het aankomt op het verzorgen van mijn lichaam. Ik kom bijvoorbeeld de deur niet uit als mijn haar die dag niet gewassen is en ik heb meer shampoo’s en haarmaskertjes in huis staan dan dat je er in de Supra hier in ’t dorp kan vinden. Make-up is mijn tweede must, ik zie namelijk heel erg bleek in mijn gezicht en zonder een laagje bruinsel zal ik niet snel iemand onder ogen willen/durven komen (nee, de zonnebank helpt niet, het enige gevolg daarvan is een sproetenkop). Soms krijg ik het bovendien ook op me om mijn doos met gezichtsmaskers, scrubs, nagellakjes, … boven te halen, maar dan moet ik wel een heel pak tijd en goesting op overschot hebben . Ik heb ten slotte een serieus zwak voor beautyshops à la ‘Ici Paris XL’ en ‘The Body Shop’ (“zÓveel producten, kijk dan, aaah !”) en die winkels zijn voor mij een héél klein beetje heaven on earth . Om nog maar te zwijgen over juwelen en kledij om mijn wijflijf mee op te smukken, maar dat onderwerp komt dinsdag aan de beurt.

Toch kon ik stiekem nog beter mijn best doen. Zo heb ik bijvoorbeeld nog nooit van mijn leven gelet op wat ik eet en ‘gezond eten’ staat tot op de dag van vandaag niet in mijn woordenboek. Tot nu toe (hout vasthouden*) heb ik geluk gehad met mijn model en ik kan vrijwel alles eten wat ik wil, zonder dat je daar veel van merkt. Sure, de afgelopen jaren zijn er een paar kilootjes bij gekomen (oma herinnert me er regelmatig aan), maar diëten is (nog) niet nodig geweest en ik blijf dus vrolijk verder gaan met mijn ongezonde eetpatroon (en ik heb niet eens het excuus last te hebben van PMS). Groenten en fruit ? Bwa ja, tijdens de examenperiode kan mama me met een schoteltje rauwe groentjes en druifjes plezier doen, maar verder hoeft het voor mij niet bepaald. Nog geen jaar geleden heeft mijn lichaam me nochtans een serieuze waarschuwing gegeven door me een niercrisis te bezorgen (and let me say this : AUW ). “Geen zoute chips en cola meer”, zei de dokter. “Like, what ?!” Als er twee dingen zijn waar ik gek op ben, dan zijn het wel zoute chips en cola. Enkele weken heb ik het volgehouden om op water te leven, maar ondertussen vloeien de liters frisdrank weer rijkelijk.

Best ironisch hé, zoveel aandacht besteden aan de buitenkant en tegelijkertijd de binnenkant zo verwaarlozen. Op een dag zal ik wel eens tegen de lamp lopen, I know. Maar daar zullen we nu nog maar niet aan denken .

.. ben ik terug !

Het spijt me dat ik meer dan 3 weken niets van me heb laten horen, maar jullie kunnen je niet inbeelden hoe druk ik het heb gehad. Maar vanaf nu ben ik back to stay .

Het klinkt misschien tegendraads, aangezien ik vanaf vandaag weer voor een examenperiode sta van maar liefst 4 weken ! Toch zal er nu weer meer tijd zijn me met mijn blog bezig te houden.Thank God for that !

Nu moet ik me echter excuseren, ik ga me lekker in de zetel leggen en na weken van studeren ein-de-lijk eens een avondje relaxen.

Tot snel

Even een persoonlijke blog om mijn blijdschap te uiten over het feit dat er ein-de-lijk namen bekend zijn voor de volgende editie van Rock Werchter ! Klik hier om ze te bekijken.

Bij deze : * hurraaaj * & “op naar de volgende lading namen” & “iemand €180 op overschot ?”

Verder gaat mijn leven zijn gewone gangetje en zoals altijd neemt school het meeste van mijn vrije tijd in. Daarom ook dat ik een itsy bitsy teeny wenny-beetje achter sta met recenseren, máár morgen kan ik jullie alvast de recensie over ‘The Flying Club Cup’ van Beirut beloven ! Verder deze week staat nog ‘It’s time for a love revelution’ van Lenny Kravitz en feel good film ‘The Holiday’ op het programma Spannend, spannend !

Tenslotte : vergeet ook zeker en vast geen bezoekje te brengen aan mijn medejournalisten, te vinden op de “They’re worth it”-pagina !

Peace out