[Wijvenweek] The end

Het is al voorbij, de wijvenweek ! Voorbij gevlogen als je ‘t mij vraagt . Eerst was ik van plan om mijn schade van gisteren in te halen, mij volledig te laten gaan en een heel klaagzang te schrijven “over wat mannen in godshemelsnaam niet willen begrijpen”. Maar eigenlijk is alles al gezegd en stiekem is mijn hoofd nog een beetje duf van het uitgaan gisteren, behoorlijk nadelig als je een deftige tekst wilt schrijven. Dus we zullen het maar laten. Ik vond dit echt een ferm initiatief, niet alleen omdat ik compleet verbaasd ben dat zóveel vrouwen in Vlaanderen bloggen, het deed ook deugd om te lezen dat ik niet de enige ben met bepaalde complexen, levensvisies en dergelijke ! Als oprichtsters Lilith en Ilse het nog zien zitten : volgend jaar opnieuw zou ik zo zeggen !

[Wijvenweek] Drukte !

Vandaag was en is het drukdrukdruk, dus een wijvenpost zal er niet in zitten vrees ik. Lang leve de vrije zondag !

[Wijvenweek] Kinderen

Zie zo. Na mijn op hol geslagen fantasie van gisteren, back to reality. En met wat een onderwerp : kinderen ! Ik heb al meerdere keren van moemoe (de oma) te horen gekregen “dat in hare tijd de meeste ‘vrouwen’ op mijne leeftijd al minstens één kind hadden”. Een geluk dat de tijden veranderd zijn, denk ik dan .

Stiekem weet ik nog niet of ik eigenlijk wel kinderen wil. Natuurlijk had ik als klein Anneke een Babyborn, compleet met kleerkast, tientallen babyoutfitjes, een wiegje en nog veel meer prullaria. Heel veel kindjes wilde ik, met voorkeur meisjes “want die kon ik leukere kleertjes aandoen”. Door de jaren heen is mijn mening compleet veranderd. Als puberende tiener zag ik het helemáál niet meer zitten om ooit moeder te worden, maar dat was hoogstwaarschijnlijk te wijten aan het feit dat een kind op die moment het laatste was waar mijn op hol geslagen hormonen interesse in hadden. De dag van vandaag ben ik vooral in de war wanneer het op dat onderwerp aankomt. Het is niet zo dat kinderen me helemaal koud laten : bij verschillende blogs van de wijvenweekwijven had ik spontaan iets van “aaaw, zo schattig!”, wanneer in ‘t stad een moeder voorbij komt met een kinderwagen kan ik het niet laten om eventjes een blik te werpen naar haar baby en hoewel een neefje van mij al bijna 9 jaar oud is, ik blijf dol op zijn onbewuste schattigheid.

Maar dat zijn wel kinderen van iemand anders. Een kind op de wereld zetten zou me moeten lukken, ik heb een niercrisis overleeft en volgens de dokter verkiezen vele vrouwen nog liever een bevalling dan de pijn die ik heb meegemaakt. Maar hoe het daarna verder moet ? Op dit eigenste moment zie ik me in ieder geval nog niet in staat om een kind op te voeden. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nog maar 19 ben en daarom over nog te weinig levenservaring en kennis beschik, ik heb er geen idee van.

Het enige waar ik wél zeker over ben, is de leeftijd waarop “ik eraan wil beginnen”. Studeren doe ik nu niet voor niets en een carrière uitbouwen staat dan ook vrij hoog op mijn ranglijstje. Als journaliste twijfel ik er niet aan dat ik een boeiende toekomst tegemoet ga en daar passen kindjes nog niet in, vind ik. Ik wil profiteren van de kansen die ik (hopelijk, gheh) aangeboden zal krijgen. Bovendien wil ik nog een stukske van de wereld zien ook (dat ik daarvoor mijn vliegangst moet overwinnen doet er eventjes niet toe) ! Pas op, ik beweer niet dat op vakantie gaan met de kinderen niet leuk kan zijn, maar plaatsen zoals Machu Picchu, de watervallen van Iguaçu, de rotswoningen van Mesa Verde of Ayers Rock lijken me nu niet bepaald makkelijk te bereiken met een hoopje kids in je kielzog . Een vaste job hebben en gesetteld zijn twee bijkomende voorwaarden waaraan ik wil voldoen. Kinderen moet je zekerheid en veiligheid kunnen bieden en zolang je dat niet kan, ben je er imho niet klaar voor.

Enfin soit, zoals jullie vast al door hadden zal het nog niet voor de komende jaren zijn 30 à 35, dat lijkt me een mooie leeftijd. Maar wie weet, het leven heeft ne mens toch niet in de hand en het kan allemaal nog heel anders uitdraaien dan het scenario dat ik hier juist heb zitten verkondigen.

[Wijvenweek] Mijn huishouden

Pfieuw, eindelijk eventjes ontspanning. De afgelopen dag ben ik constant (nu ja, afgezien van een pauze hier en daar) bezig geweest met het schrijven van een paper voor Internetjournalistiek, het vak waarvoor ik ook deze blog draaiende moet houden . Het gaat me niet zo makkelijk af als dat ik had gehoopt, maar ik geraak er wel voor het einde van de dag. Maar nu is het tijd voor een break ! En wat doet Anneke dan ? Juist ja, een wijvenpost schrijven (met op de achtergrond muziek van de Peppers, ow yeah) ! Toen ik afgelopen zondag het thema van vandaag zag staan, ‘huishouden’, kwam er meteen een pruillip op : “Maar, hmf, ik heb nog helemaal geen huishouden ?!” Ik woon nog bij de mama en de papa, mijn eten staat klaar wanneer ik thuis kom van school en ook over de was hoef ik mij geen zorgen te maken. Om toch iets te kunnen schrijven, ga ik vandaag de fantasietoer op Gwendolyn deed het gisteren over haar perfecte man, ik ga voor “Het huishouden van mijn dromen – een dag in het leven Ann Willems”.

Zo. Beeld jullie in dat we 10 jaar verder zijn (dan ben ik nog nét geen dertiger, gnah). Mijn diploma heb ik 8 jaar geleden al behaald en na een tijdje actief te zijn geweest bij ‘t Belangske wou ik mijn grenzen verleggen – letterlijk en figuurlijk. Manlief (wie het ook moge zijn) zag een beetje avontuur wel zitten en aangezien er toch nog geen kids zijn die er onder zouden kunnen lijden, hebben we besloten om naar het buitenland te verhuizen. De EuroMillions die we gewonnen hebben kwamen goed van pas en na een beetje zoeken hebben we ons dit nederig stulpje gekocht – niet overdreven groot, maar er is plaats genoeg om van tijd tot tijd eens vrienden uit te nodigen :

Ondanks de vele miljoenen die we bezitten gaan we alletwee nog werken. De eerste maanden zijn we op ons gemak thuis gebleven, maar dat gaat na een tijdje ook vervelen. Het ventje is zelfstandig aannemer geworden en bouwt huisjes in de buurt, ik ben journaliste bij Il Corriere dell’Umbria, de regionale krant van de provincie waarin ik woon.

Over het huishouden hoef ik me weinig tot geen zorgen te maken. We hebben een resem poetsvrouwen in dienst genomen, die 8 slaapkamers en ditto badkamers kan ik immers niet in mijn eentje onderhouden. Over de strijk hoef ik me dus evenmin zorgen te maken en persoonlijke assistente Sofia zorgt er bovendien voor dat alle kleren netjes terug in de dressing belanden, gerangschikt op naam en vervolgens op kleur. Mijn Chanel-tenue’ke mag immers niet terechtkomen tussen mijn Dolce & Gabbana – collectie, toch ?

Wanneer manlief en ik ’s avonds thuiskomen staat butler Guiseppe ons al op te wachten, vragend wat we die avond wensen te eten. Terwijl wij eventjes ontspannen in de zetel maakt G. samen met topkok Filippo het avondeten klaar. Na een heerlijke maaltijd zetten we ons nog eventjes buiten aan het zwembad, om er te genieten van een prachtige zonsondergang en een glaasje Chateau d’Yquem.

Wat kan het leven toch schoon zijn.

[Wijvenweek] De ideale man ?

Nadat ik daarstraks beloofd had “een post over mijn ideale man” te maken, heeft het onderwerp me de godganse dag niet meer losgelaten (en dat is niet zo goed, wetende dat ik nog een paper van 1800 woorden moet schrijven en er zo’n 500 pagina’s medialeer op me liggen te wachten). Wie is de ideale man ? Over welke kwaliteiten moet de kerel beschikken ? Als ik afga op mijn mannelijke top 5, zijn ze : groot, een beetje gespierd maar niet Chippendales-like, zuiders, stout maar niet zo stout dat ze om de maand in ‘t gevang belanden en behoorlijk muzikaal aangelegd.

Een beetje te veel van het goede ? Hm, ik vrees er ook voor . En dan nog, al krijg je zo’n knul vast : Enrique bedriegt zijn Anna met elke hot chick die hij na zijn concerten in de coulissen tegenkomt, Leonardo is zó’n gentleman dat hij voor je sterft, terwijl hij evengoed zijn madam enkele secondjes alleen had kunnen laten om zelf een stukske drijvend hout te gaan zoeken (gefrustreerd om het einde, wie, ik?) en zelfs dearly beloved Johnny Depp zal ook wel zijn mindere kantjes hebben (face it, dames) ! Na een hele dag peinzen en wikken en wegen ben ik tot de conclusie gekomen dat volgens mij .. de perfecte man stiekem helemaal niet bestaat ?

Óf, ik ben hem simpelweg nog niet tegen gekomen. Dat zou ook een behoorlijk logische verklaring zijn, ik ben ocharm nog maar 19 jaar oud en heb dus nog alle tijd om ‘de ware’ te vinden Wie weet waar loopt hij op dit moment rond ?! Ik denk er eerlijk gezegd niet graag en veel over na. In de week hadden mijn beste vriendin en ik het er nog over, “dat 19 toch al naar de oude kant toe gaat” en “dat het behoorlijk schokkerend is dat we binnen 10 à 11 jaar een man, een vaste job, een huis, auto’s en weten we veel wat nog allemaal ‘moeten’ hebben”. “En we hebben nog niet eens een lief !” voegde ze daar nog aan toe . Inderdaad, schokkerende boel, 10 jaar is in principe helemaal niet zo lang meer.

Maar toch ga ik er mijn kopke nog niet over breken. We zullen wel zien wanneer ik ‘hem’ tegenkom, zeker ? Ik heb nog minstens 2 jaar en één trimester studeren voor de boeg vooraleer ik aan de serieuze stuff moet beginnen denken, dus tijd met hopen ! Laat me ondertussen nog maar eventjes profiteren van het studenten- en vrijgezellenleven .