[Non-wijvenweek] Film van de week : ‘The Holiday’

Korte feiten

Regisseur = Nancy Meyers
Genre = Komedie, een beetje drama en vooral : romantiek !
Duur = 2 uur 18 minuten
Cast = Cameron Diaz, Kate Winslet, Jude Law en Jack Black

Recensie

De kerstperiode mag dan al zo’n 3 maanden voorbij zijn en stiekem is het zelfs al enkele dagen lente , het koude vriesweer laat het ons nog toe om gezellig en knusjes-onder-het-fleecedekentje-zittend films te kijken. Feel good-movie’The holiday’ is een film die perfect bij dat plaatje past. Gevoelige zielen onder ons : haal jullie zakdoekjes al maar boven !

Amanda (Cameron Diaz) is een vetbetaalde producer van Hollywoodfilms, woont in L.A. in een kast van een villa (mét zwembad) en leidt zonder twijfel een luxeleventje waar menig vrouwen jaloers op zijn. Alles verloopt dus op rolletjes, tot the boyfriend bekent dat hij haar bedrogen heeft en ze hem prompt op straat zet. Duizenden kilometers verderop woont de Britse journaliste Iris (Kate Winslet), die op de kerstreceptie van haar werk te horen heeft gekregen dat haar ex-vriend (waar ze nog een huge crush op heeft) zich heeft verloofd. Beide dames zien het niet meer zitten en besluiten dat ze met de kerstdagen er eventjes op uit willen trekken. Met een vleugje hulp van het lot vinden ze elkaar op het internet en al snel is de deal rond : voor twee weken verwisselen ze van huis (en stiekem dus ook van leven).

Het verdere verloop van de film is behoorlijk cliché, maar daarom niet minder leuk. Iris kan haar geluk niet op wanneer ze in het zonovergoten L.A. aankomt en leert er al snel componist Miles (Jack Black) kennen. Amanda ziet het eerst niet helemaal zitten en net wanneer ze heeft besloten om terug naar huis te keren, staat Iris’ broer Graham (Jude Law) voor de deur. Zoetsappige liefdescènes, typische Britse humor, een vleugje drama en het meest voorspelbare einde ooit : Nancy Meyers weet je van het begin tot het einde op sleeptouw te nemen.

‘The holiday’ is een film waar ik meteen voor verkocht was Kate Winslet zet in mijn ogen echt een knappe prestatie neer en met grapjas Jack Black kan de film al helemaal niet meer stuk . I like !

Beeldmateriaal

Off the record

Eerst en vooral :

Hopelijk hebben jullie er allemaal een leuke Pasen opzitten ?

Ten tweede : er is een klein project op komst, hier op ‘annblogt’. Dankzij Gwendolyn heb ik zonet kennis gemaakt met ‘Wijvenweek‘ !

Alright, het heeft misschien niet zoveel te maken met film / cd maar het lijkt me echt leuk om er aan deel te nemen, dus dan doen we dat toch gewoon hé Hopelijk heb ik me niet te laat aangemeld ! Natuurlijk gaan de recensies gewoon door, dit is gewoon een bijkomend initiatiefje dat ik écht niet links kon laten liggen. Hope you’ll enjoy it

Edit : btw, omdat deze week totally in het teken van wijven staat, ga ik mijn recensies daar lekker aan aanpassen ook, hah ! Te beginnen met de typische meisjesfilm ‘The holiday’ en verder deze week  dé groep in België waar (zo goed als) elke vrouw zot van loopt : CLOUSEAU.

Cd van de week : ‘Lenny Kravitz – It’s time for a love revolution’

Korte feiten

Label = Virgin Records US
Speelduur = 62 minuten
Producer = Lenny himself !
Links = Myspace / Lennykravitz.com

Songs :

1. Love revolution
2. Bring it on
3. Good morning
4. Love love love
5. If you want it
6. I’ll be waiting
7. Will you marry me
8. I love the rain
9. A long and sad goodbye
10. Dancin’ til dawn
11. This moment is all there is
12. A new door
13. Back in vietnam
14. I want to go home

Recensie

Zo goed als iedereen is het ermee eens dat Lenny met zijn vorige cd Baptism (compleet) de mist in is gegaan. Alleen ‘Calling all angels’ kon mij nog bekoren en dat ligt waarschijnlijk louter en alleen aan het feit dat ik een meisje ben en je met zulke melige muziek dus altijd goed scoort. Met ‘It’s time for a love revolution’, studioalbum numero 8, gooit Kravitz het weer over een heel andere boeg en grijpt hij terug naar die muziekstijl waarmee hij eind de jaren ‘80 de wereld veroverde.

Het eerste nummer, gelijknamig aan de cd, is een stevige binnenkomer : rock met strakke drums en veel gitaarwerk. Hiermee weet je het meteen zeker : het belooft wat voor de rest van de plaat ! De gehele cd is zoals verwacht dan ook vrij stevig en de enkele nummers die soft beginnen eindigen evenzeer in een rocksong. Liefde als onderwerp voert de boventoon bij de liedjes, die Lenny stuk voor stuk zelf geschreven heeft. Maar ook zijn politieke mening uit hij veelvuldig, zoals we van hem gewend zijn. In de laatste twee nummers van het album, ‘Back in Vietnam’ en ‘I want to go home’, laat hij duidelijk zijn mening tegen de oorlog in Irak horen.

‘It’s time for a love revolution’ zit barstensvol met de bekende Kravitz-geluidjes (fans weten waarover ik het heb) en ook de drums en gitaren zijn weer duidelijk aanwezig, het is goed te merken dat de zanger omringt is door goede muzikanten. Het is simpelweg helemáál een prima album ! De scherpe, mooie teksten slaan goed aan, muzikaal zit alles prima en niets kan tegen Lenny’s stem op wanneer hij deze voluit gebruikt (and thank God doet hij dat op het merendeel van de plaat).

‘A new door’ – het enige rustige nummer op de cd – en het zeer populaire ‘I’ll be waiting’ zijn mijn persoonlijke favorietjes. Rustig, indeed, but that’s how I like it ! Al vond ik de up-tempo nummers ook zeker niet slecht ‘Will you marry me’ bijvoorbeeld is een zeer enthousiast liedje waar ik telkens opnieuw kan naar luisteren. Jaja mensen, Kravitz is weer helemaal terug ! Zeg dat ik het jullie gezegd heb.

Beeldmateriaal

 

En hier tenslotte nog een ander liedje (Calling all angels) van Lenny’s vorige cd, Baptism. Het is gewoon té mooi om niet te vermelden Enjoy !

Na maar liefst 23 dagen afwezigheid ..

.. ben ik terug !

Het spijt me dat ik meer dan 3 weken niets van me heb laten horen, maar jullie kunnen je niet inbeelden hoe druk ik het heb gehad. Maar vanaf nu ben ik back to stay .

Het klinkt misschien tegendraads, aangezien ik vanaf vandaag weer voor een examenperiode sta van maar liefst 4 weken ! Toch zal er nu weer meer tijd zijn me met mijn blog bezig te houden.Thank God for that !

Nu moet ik me echter excuseren, ik ga me lekker in de zetel leggen en na weken van studeren ein-de-lijk eens een avondje relaxen.

Tot snel

Cd van de week : Beirut – The Flying Club Cup

Korte feiten

Label = Ba Da Bing!, 4AD
Speelduur = 38′35
Producer = Griffin Rodriguez
Links = Myspace / Beirutband.com

Songs :

1. A Call to Arms
2. Nantes
3. A Sunday Smile
4. Guyamas Sonora
5. La Banlieu
6. Cliquot
7. The Penalty
8. Forks and Knives (La Fête)
9. In the Mausoleum
10. Un Dernier Verre (Pour La Route)
11. Cherbourg
12. St. Apollonia
13. The Flying Club Cup

Recensie

Na zijn schitterende debuutalbum ‘Gulag Orkestar’, waarmee de twintigjarige Zach Condon de hele wereld verbaasde, was het bang afwachten naar zijn tweede album. Was het wel mogelijk dat dit pareltje overtroffen kon worden ? Kort en bondig : ja ! Het tweede album van Beirut, ‘The Flying Club Cup’, is een tweede meesterwerk op rij.

De oorzaak van zijn succes ligt bij het volstrekt unieke geluid dat hij in zijn liedjes neerzet : gitaren zijn uit den boze, de muziek wordt volledig gemaakt met instrumenten als accordeon, melodica, klarinet en blazers. Maar weinig artiesten kunnen dit de dag van vandaag nog presteren en alleen al daarom verdient hij eindeloos veel respect.

In alle liedjes van ‘The Flying Club Cup’ heerst op de één of andere manier een melancholisch gevoel. De muziek straalt een diepe vorm van die melancholie uit, wat ook geldt voor de lyrics, het artwork en de kleine tekstjes in het boekje van de cd. Werkelijk alles doet ons verlangen naar een lang vervlogen tijd. Beirut is dus een goed doordacht en vooral vernieuwend concept. Het is duidelijk dat het anno 2008 niet alleen rond zware beats moet draaien.

Zach heeft zich voor ‘The Flying Club Cup’naar eigen zeggen laten inspireren door de muziek en cultuur van Frankrijk en vooral door Jacques Brel, wat duidelijk in de liedjes te horen is. ‘Nantes’, een liedje dat langzaam maar zeker wereldwijd een grote hit wordt, zet meteen de toon voor de verdere cd. Als je van deze song geen fan bent, zullen ook de andere liedjes je niet liggen.

Persoonlijk vind ik dit een topalbum ! Goed, het is iets compleet anders dan wat wij tieners gewend zijn en je moet open staan voor dit genre muziek, maar mij heeft Condon voor de volle 100% overtuigd. Naast ‘Nantes’ zijn ‘A Sunday smile’ en het sublieme ‘Un dernier verre’ mijn favoriete liedjes. Enkele dagen nadat ik zijn cd kocht, werd bekend dat de jongeman op het podium van Rock Werchter zal mogen staan. En OF dat ik daar blij mee ben !

Beeldmateriaal